Dag 18: goedkoop, goedkoper, goedkoopst
Dag 17: Veel tempels
Na een avondje Beijing lekker geslapen in een grote hotelkamer. Vandaag stond de eerste van drie excursiedagen op het programma. We hadden wederom een kleine groep, 4 personen. Samen met Annelies en Hans en onze gids Peter gingen we vandaag naar het Tiananmen Square (Plein van de Hemelse Vrede) en de Verboden Stad.
Het Plein van de Hemelse Vrede is het grootste plein ter wereld (en dat kan wel aardig kloppen), maar was helaas grotendeels afgesloten i.v.m. hoogwaardig bezoek uit Griekenland. Dat zal waarschijnlijk wel iets met de Olympische Spelen te maken hebben.
Naast het plein bevindt zich de Verboden Stad. Dit is echt gigantisch groot, je kan hier makkelijk 5 dagen doorbrengen om alles te zien.... Wij hebben slechts een paar uur de tijd. Op dit momet is 'slechts' 35 procent van de stad openbaar...men is nu druk bezig om in 2020 85 procent open te hebben (de 600e verjaardag van de stad). Het is echt indrukwekkend en vooral groot. Alles heeft hier een betekenis en dat is erg mooi. De tempels zien er nog steeds ontzettend mooi uit. Elke 3 jaar worden de vele gebouwen met alle mooie beschilderingen gerestaureerd. In Mongolie hebben we ook wat vervallen tempels gezien, maar die staan in schil contrast met wat we hier allemaal hebben gezien. De meeste bomen die hier staan zijn ook een paar 100 jaar oud. We hebben er zelfs 1 van 800 jaar gezien.
Na de Verboden Stad stond de lunch op het programma. We kwamen een zeer grote zaal binnen waar veel mensen aan vierkante tafels zaten te eten, maar ook veel luidruchtig personeel liep. Ze schreeuwden gewoon door de zaak heen. Zo houden ze elkaar op de hoogte waar tafels vrij zijn..... wat een gekkenhuis in die tent. De vele schalen die ze opdienen schijnen ook van uitstekende kwaliteit te zijn.... hoe hard ze daarmee gooien. We gingen zitten en de gids had blijkbaar al voor ons besteld. Er werden ontzettend veel schalen opgediend..... het zag er super lekker uit en dat was het ook. Het gereedschap bestond uiteraard uit stokjes en dat was even wennen....onze gids is uiteraard geboren met die stokjes en dat was te zien. Volgens Peter (gids) was dit eten representatief voor de rest van China dus dat heeft vertrouwen en verwachtingen geschept. Menukaarten zijn ook veel met plaatjes dus dat maakt het bestellen ook best eenvoudig.
Na de lunch zijn we naar de Temple of Heaven Park gegaan. Het was een mooi en uiteraard groot park met wederom tempels. Op een van de vele mooie lokaties waren veel mensen van alles en nog wat aan het doen, maar vooral spelletjes. Het leek wel een nationale buitenspeeldag waarbij dan alleen de kinderen zijn vervangen door de ouderen. We vroegen aan de gids of deze mensen niet hoeven te werken. Volgens de gids waren deze hangouderen al met pensioen. In China gaan vrouwen bij 40 jaar en mannen bij 45 jaar al met pensioen bij lichamelijk zwaar werk en bij kantoorwerk bij 50 en 55 jaar.
China is het land met het grootste aantal internet aansluitingen en daarom hadden we verwacht makkelijk internet te vinden, maar dat valt heel erg tegen. Sterker nog, buiten ons hotel hebben we niets gevonden (en het is nog langzaam ook).
Na het park stond nog een 'verplicht' bezoek bij een zijde-fabriek op het programma. Het schijnt een soort verplichte excursie vanuit de overheid te zijn. Op zich wel even leuk om te zien hoe het allemaal gemaakt werd, maar verder was het niet bijster interessant. Het was een overheidsinstelling en daarom zouden ze de laagste prijzen kunnen garanderen....nadat we de avond ervoor op de markt waren geweest wisten we dat dit toch echt duurder was. Er lagen zelfs kleden van zo'n 17.000 euro.
Ook het diner was onderdeel van de excursie en ook dat was erg lekker. Het is niet te vergelijken met de Chinees in Nederland..... Aan de chinese gebruiken tijdens het eten moeten we nog wel even wennen. Onze gids is net een eetfabriek....wat wij met lepels naar binnen zouden kunnen schuiven doet hij met stokjes in de hoogste versnelling. Daarnaast laat hij botjes rustig weer uit zijn mond vallen en smakken is blijkbaar ook geen probleem. Een tafel is na het eten net een slagveld....wat een bende! Gelukkig is onze tafel geen uitzondering.
Van onze gids begrepen we dat het houden van huisdieren hier aan strenge regels is gebonden. Zo mag je in het centrum alleen kleine honden houden (kleiner dan 40 cm, dat kun je niet eens een konijn noemen, laat staan een hond) en mogen ze alleen tussen 06.00 en 08.00 en 19.00 en 22.00 worden uitgelaten. In de buitenwijken zijn wel grotere honden toegestaan.....
Vandaag was het ook de hele dag volledig grauw. Ik vrees dat zolang we in Beijing zijn geen blauwe lucht gaan zien. Dat is erg jammer, want de stad kan vele malen mooier lijken. Het zicht is vaak echt belabberd, ik vraag me af of dat met de Spelen heel anders zal zijn....die zijn al over zo'n 40 dagen volgens de countdownklokken.
's Avonds zijn we weer terug gegaan naar de Silk Market om mijn pakken af te spelden zodat ze konden worden afgemaakt. Uiteraard zijn we daar niet met lege handen vertrokken, zijn we wat Yuan (munteenheid) armer en een paar mooie nepspullen rijker. Het afdingen gaat steeds beter af en het is gewoon leuk. We beginnen de bodemprijzen te benaderen, want de verkopers worden steeds chagerijniger en dat is een goed teken!
Vandaag hebben we bijna alles lopend gedaan en daarom zijn onze voeten aardig gaar....morgen wat meer met de auto, hopelijk kunnen ze een beetje herstellen, want ze moeten nog even mee.
Dag 16: aankomst in Peking
Vanochtend was ik al vroeg wakker en omdat ik toch niet meer kon slapen en benieuwd was waar we inmiddels waren ben ik er maar uitgegaan. Het leek nog rustig dus ik besloot vast mijn gratis ontbijt te halen, want dat kon alleen tussen 07.00 en 08.00. Aangezien het gratis was, was ik niet de enige. Er stond gewoon een rij. Uiteindelijk had ik een plaatsje en van een gratis ontbijt moet je ook niet te veel verwachten.....2 droge witte boterhammen, 2 koude gekookte eieren en vage thee. Eieren staan tot nu toe bijna elke ochtend op het menu, dus daar hebben we er nu wel genoeg van gehad.
Een van de dingen die meteen opvalt in het chinese landschap is de smog. De zon schijnt, maar je kan niet echt ver kijken. Er is veel landbouw grond en we zien ook de eerste tekenen van de grote hoeveelheid chinezen. Waarom zou je machines om te graven of voor de landbouw gebruiken als je ook gewoon een flink aantal chinezen kan inzetten?
We hebben onderweg al enkele delen van de muur gezien....alleen het was wel ver weg. Verder was het erg heiig en daardoor kon je helaas niet ver kijken. Dat heeft voor een deel met het klimaat te maken, maar ook zeker met de smog. De laatste 100 km voor Beijing was erg mooi. We reden door een diep dal omgeven door veel hoge en groene bergen; erg mooi!!! Eindelijk hebben we Beijing bereikt. Het was al erg warm en vooral vochtig.
Ons hotel bevindt zich midden in het centrum, ideaal!!! Na onze spullen in het hotel te hebben gedumpt en even lekker gedouched te hebben zijn we meteen de stad ingegaan. Eerst even geld gehaald (Yuan) anders komen we niet ver. Daarna naar de supermarkt voor wat voedsel voor de komende dagen en vooral fruit. Dat hebben we nauwelijks in Rusland en Mongolie gehad. Daarna zijn we naar de Silk Market gegaan. Het is een soort markt van 6 verdiepingen waarin veel kraampjes staan en nog veel meer verkopers die erg aanwezig zijn! Elke verkoper die je passeert spreekt je aan en biedt je van alles aan, m.a.w. het is een kippenhok en als je ze niet negeert wordt je gek. Het eerste wat we hebben gekocht was een memorystick. We hebben redelijk wat afgedongen en net iets onder Nederlandse prijs meegenomen. Achteraf gezien hebben we veels te veel betaald. Bij het volgende hebben we de perfecte manier gevonden. Noem een asociaal lage prijs (minimaal een tiende) en blijf daarbij. Daar zullen ze niet in de buurt komen. Loop vervolgens weg en per meter keldert de prijs. Na 10 meter bieden ze uiteindelijk wat je vroeg. Het resultaat is dat onze ogen veels te groot zijn en we al veel te veel gekocht hebben. De 'echte' Asics die Ellen gekocht heeft gingen in bv. 1 minuut tijd van zo'n 48 euro naar 4,60 euro. Ik heb daar tevens 2 maatpakken laten aanmeten. Dat betekent dat we morgen en overmorgen terug moeten voor het afmeten en ophalen; erg gevaarlijk :-)
In de metro was het even behoorlijk wennen. Het begon al bij de kassa. Wij willen een kaartje kopen bij het loket en er komt iemand aanlopen en zonder blikken of blozen dringt hij voor......ok werkt dat hier zo. Vervolgens
staan we te wachen bij de metro en daar schijnt een wedstrijd te zijn om zo snel mogelijk in de metro te komen, mensen die er uit willen moeten dat maar proberen als iedereen erinzit.......pffff ik dacht dat ik lomp kon zijn. Bij de volgende halte moesten we overstappen en stonden we uit te zoeken waar we heen moesten.....nog een beetje perplex en gefrustreerd. Komt er een chinees aanlopen en vraagt in goed engels of hij ons kon helpen. Dat was niet nodig, maar hij legde toch een en ander uit over de metro (ongevraagd). De Chinezen zijn dus totaal verschillend. De behulpzaamheid wordt ook erg gestimuleerd met grote reclameborden waarin wordt opgeroepen om behulpzaam en vrolijk te zijn voor de komende Spelen.
Reclame zie je hier ook overal, maar het toppunt is toch wel dat als de metro in de tunnel rijdt met een snelheid van zo'n 70 km per uur er reclame op zeer lange schermen aan de muur te zien is. Deze reclame lijkt stil te staan, maar in werkelijkheid gaat deze met de snelheid van de trein mee, echt bizar!
Wederom weer een indrukwekkende dag waarin we erg veel gezien en meegemaakt hebben. Zo rij je 24 uur geleden nog door de woestijn in Mongolie en aan het einde zit je in de bizar grote en hectische stad Beijing!
Dag 15: met de trein door de zandbak
Na de nederlaag van Nederland zijn we vroeg opgestaan. We zouden om 05.30 ontbijten, maar bij aankomst lag het personeel nog te pitten in de gang. De kok had gelukkig snel het ontbijt klaar en de chauffeur was gelukkig ook op tijd. Na een uurtje hobbelen in de auto kwamen in UB aan op het station en waren we ruim op tijd. We moesten wachten op andere reizigers die in de stad hadden geslapen. We zitten in de coupe met Laura en Alexander.
Voor het laatste stuk naar China zitten we in een chinese trein, ruim 30 uur. De grens met China zal zoals alle grenzen speciaal zijn. Dit keer vooral, omdat de hele trein opgetild wordt en er een ander onderstel onder wordt gezet. De Russen en Mongolen hebben een andere breedte van het spoor die afwijkt van de standaard.
We rijden inmiddels door de Gobi woestijn, wat een bizar grote zandbak is dat. In tegenstelling dat je in een woestijn nauwelijks leven verwacht is hier nog bijzonder veel. We zien veel beesten en ook erg veel auto's.....je zal maar pech krijgen. 'De ANWB' heeft je nooit in de steek gelaten', maar hier wel denk ik. Volgens mij hebben ze hier ook de uitdrukking 'middle of nowhere' uitgevonden. Soms duiken er hier ook dorpen/steden op......wat moet je hier??? Hoe komen ze er bij om juist daar een huis neer te zette? Je zal maar naar het ziekenhuis moeten.....
Wat op zich ook wel vragen oproept is waarom er zoveel bochten in het spoor zitten.....waarom is het niet gewoon een rechte lijn?
Er staan ook ontzettend veel palen met kabels....er zou er maar een kapot zijn en het zou jouw taak zijn om het te maken. Succes een paar 100 km de woestijn in.
Naast het mooie weer reden we ook door een zandstorm heen. Meer dan gele wolken was er niet te zien. Ook passeerden we tijdens de zandstorm een overweg. Er waren 2 slagbomen naar beneden en er stond een mannetje met 5 koeien te wachten.....best rare gewaarwording zo midden in de woestijn.
Een voordeel van deze trein t.o.v. de andere treinen is dat bij deze de ramen behoorlijk open kunnen. Zo kunnen we tenminste beter foto's maken en filmen, ondanks dat de ramen ranzig zijn.
Ik weet niet of Nederlanders het aantrekken, maar de woestijn is de laatste plaats waar je een wolkbreuk verwacht.....we zagen dus een regenboog in de woestijn!!!
Bij het eten in de restauratie wagon merkten we weer dat we in de buurt van de grens komen. We konden kiezen uit kip, kip of kip. Na lang beraad hebben we toch maar voor de kip gekozen.
Het is ook bizar om te zien dat op elk station of overweg in Mongolie iemand in uniform staat op een kleine verhoging met een gele stok omhoog. Zelfs op de meest afgelegen stations en overgangen die we passeren. We hebben geen idee wat het betekent buiten werkverschaffing. Een poging dit uit te zoeken bij de chinese conducteurs leverde ook niet veel op.
We zijn de mongoolse grens zonder moeite gepasseerd, ondanks de gesugereerde problemen met de visa bij binnenkomst van het land. De chinese grens is totaal anders. Er staat een leger douane beambten klaar. We moesten zoals bij elke grens weer een hele papierwinkel invullen. Een van de eerste die ons kwam controleren beweerde dat hij van de chinese C.I.A. was. Hij zag er totaal niet zo uit en maakte alleen een praatje. De volgende die binnenkwam wilde de paspoorten en begon lollig door ons uit te lachen, omdat we hadden verloren op het E.K. In China durfen ze wel......moeten ze in Nederland eens durfen te zeggen. Vervolgens kwamen er nog wat mannen papieren ophalen. Van een van de mannen moest ik mijn hele tas uitpakken.....ik balen. Vraagt ie halverwege 'zitten er alleen kleren in?' Ja, wat had je dan verwacht.....
Uiteindelijk werd de hele trein een soort hangar ingereden en werd inderdaad het hele rijtuig opgetild en werden er andere wielen ondergezet.....op zich wel een oplossing in het kader van:'waarom makkelijk doen als het ook moeilijk kan?' Omdat de breedte van het spoor in China anders is hadden ze op het perron ook een andere trein kunnen neerzetten en hadden we kunnen overstappen. Maar goed, het was wel leuk om te zien. 4 uur later om 01.00 konden we eindelijk China in. We wilden graag meteen gaan slapen, maar dat was nog niet zo eenvoudig. De chinese machinist was een beetje verliefd op zijn claxon en remmen kon hij ook niet, wat een lomperik! Wat wel een aardig gebaar was, was dat iedereen gratis ontbijt en lunch bonnen kreeg.
Dag 14: paardrijden
Vandaag de echte laatste dag in Mongolie en de laatste kans om nog te paardrijden. Het is nog steeds bewolkt en het regent ook nog af en toe. Met dat weer valt er in dit park niet super veel te doen. We hebben het paardrijden voor vanmiddag 14.00 gepland en vragen ons af of dat gaat lukken i.v.m. het weer. We hebben geen zin ons zeiknat te laten regenen zodat we ziek worden. De regen is voor Mongolie goed, want het heeft hier te lang niet geregend, maar wij zien toch liever de zon.
Tijdens de lunch (13.00) werd het droog en hebben we toch besloten om te gaan paardrijden. Om 14.00 staan wij start klaar, alleen er is geen paard voor ons in de buurt te bekennen. Er lopen wel een aantal wilde paarden rond, maar die hebben geen zadel. Het kamp belde de gids op en die vertelde dat de paarden kwijt waren. Hij moest onze paarden nog vangen en ze wisten niet hoe lang dat ging duren....
We wilden toch graag deze tocht maken naar 'turtle rock' en als er om 15.00 geen paarden zouden zijn zouden we of lopend of met de moutainbike gaan. Om 15.00 besloten we met de fiets te gaan, maar de 2e fiets was er niet. Het personeel was ermee boodschappen doen....pffff. De fiets zou met de auto worden opgehaald, maar toen deze terugkwam zat er geen fiets in....... Even later kwam een personeelslid ermee aangefietst. Op dat moment kwam ook de gids met de paarden. Het was inmiddels 1,5 uur later, maar we konden wel met de paarden op pad. Onze paardrij ervaring bestond voornamelijk uit gepensioneerde paarden die de weg zelf wel weten en onze gids sprak geen engels. Hopelijk waren het rustige paarden die de weg wisten.
Achtergrond info:
Er was eens een kleine Rogier die voor het eerst gingen skien. Hij stond bovenaan het weitje en zou zijn oom volgen. Bij de eerste bocht besloten zijn skies om niet zijn oom te volgen, maar rechtdoor te gaan. Het gevolg: Rogier ging met een pestgang naar beneden en kwam (gelukkig) ten val.
De gids liet Ellen en Rogier opstappen en de paarden keerden zich alvast om voor de goede richting terwijl de gids nog aan het opstappen was. Onze paarden waren pas net gevangen en nog niet gewend aan hun gevangenschap. Zij zagen hun kans en zetten het meteen op een rennen richting hun vrijheid...... Wij hadden amper de teugels in handen en zagen de paarden op greppels afstormen.....we waren er van overtuigd dat we er vanaf zouden vallen. Wonder boven wonder zaten we er nog op. Zover ik iets van paarden wist moest je niet te hard aan de teugels trekken, want dat is slecht voor zijn mond. Op dat moment was het of ik op mijn bek of hij pijn aan zijn bek.....het werd het laatste. Gelukkig reageerde hij daar op en ging het rustiger. Eindelijk stopten de paarden en had de gids ons ingehaald. Zo dat was een aardige deja vu met mijn eerste ski ervaring. Dit waren zeker geen oude knollen die het rondje al 100 keer hadden gelopen....
Daarna zijn we rustig verder gegaan en blijkbaar had de knol van Ellen al zijn energie al verspild, want die was verder niet vooruit te branden. De omgeving waarin we liepen was super, mooie donkere dreigende wolken die gelukkig niet tot regen overgingen. Uiteindelijk waren we bij ons eindpunt aangekomen; 'turtle rock' (een gigantische rots die op een schildpad lijkt). Gelukkig konden we even van onze paarden af en onze beurse plekken rustgeven. Op de terugweg bleek onze gids aardig haast te hebben hij zette er aardig de vaart in. Alleen het paard van Ellen had er nog steeds geen zin, ondanks de blauwe plekken van het aansporen. Onze gids reikte Ellen eindelijk de helpende hand en gaf haar een aantal takken waarop hij wel reageerde. Het tempo ging nu echt omhoog en wij stuiterden ongeveer uit ons zadel. Uiteindelijk liepen we in galop. Onze gids deed dat uiteraard heel relaxed (zonder handen en een beetje om zich heen kijkend, waarschijnlijk is hij geboren met een paard onder zijn reet). Wij hadden geen idee of je moest zitten of staan en hoe je je moest vasthouden, dat was dus erg vermoeiend. Op een gegeven moment zag hij wat vrienden en ging even naar de andere kant van het dal....wij konden dus lekker zelf onze gang gaan met die paarden wat erg gaaf was!!! Na een keer uitstel en een onverwacht begin was het toch een zeer geslaagde rit!!!
Dit was de laatste dag in Mongolie, want morgen moeten we vroeg op voor de 3e etappe met de trein naar Beijing.
Dag 13: wandelen
Hmmm....onze plannen voor vandaag zijn weer letterlijk in het water gevallen....Het plan was om 's ochtends een wandeling te gaan maken en 's middags hadden we een paardrijtocht geboekt....het zou immers volgens de voorspelling zonnig zonder wolken worden....niet dus. 's Ochtends regende het flink en bleef dat tot de lunch ook doen. Dat was dus lezen en puzzelen in de tent bij een heerlijk haardvuurtje. Omdat het bleef regenen hadden we de paardrijtocht maar verplaatst naar morgen.
Na de lunch werd het toch weer zo goed als droog. Grrrr....hadden we dus toch kunnen paardrijden!! Uiteindelijk maar een flinke wandeling gemaakt en een van de honden ging gezellig de hele weg mee. We zijn de berg achter het resort opgeklommen en na een flinke klim hadden we een prachtig uitzicht over de vallei.
Aan het eind van de middag en 's avonds kwam het weer met bakken uit de hemel. Goed voor het land, want het is hier gortdroog, terwijl in deze tijd van het jaar de vallei groen en vol bloemetjes hoort te staan....alleen minder goed voor ons aangezien we maar 3 dagen hadden om hier van de omgeving te genieten en we deze nu noodgedwongen binnen in de tent moeten doorbrengen.
Dag 12: Ulaan Bataar (UB)
Vandaag weer een excursiedag in Ulaan Batar (UB). Vanuit het resort in het national parc reed ook de eigenaar van de reisorganisatie mee. Het was leuk om te horen hoe hij heeft geholpen bij het tv programma Peking Express en het reisprogramma van Floortje Dessing. Peking Express blijkt in de praktijk toch heel anders te zijn dan wat we op tv te zien krijgen......
In UB zijn we eerst naar de zwarte markt gegaan. Die is echt enorm groot en vooral super goedkoop. Zo goedkoop dat we het niet eens de moeite waard vinden om af te dingen. Ik heb bv. een t-shirt gekocht voor 1,25 euro. Verder nog wat souvenirs gekocht, dus de buit is in Mongolie weer binnen.
Vanochtend vroeg is iedereen van het kamp vertrokken. Op zo'n 15 man personeel na zijn we dus de enige. Op zich is dat wel lekker, maar het nadeel is dat vanochtend ook de baas was vertrokken en we vanavond wat drinken wilden bestellen.....al het personeel was aan het volleyballen. Uiteindelijk hebben we na 1 uur onze drankjes gehad...... Nadat het donker werd konden ze niet meer volleyballen en werden boxen naar buiten gesleept en was er een soort disco. Het is leuk om te zien hoe zij uit hun dak gaan. Deze op zich kleine disco heeft hier een zeer groot bereik. Door de grote vlakten en de vele rotsen galmt het behoorlijk en is het door het hele dal te horen.
Dag 11: even bijkomen
Vandaag staat er niets op het programma en dat is wel even lekker. Het is super mooi weer als we wakker worden. We hebben ook heerlijk geslapen in onze ger tent. Eigenlijk is zo'n ger tent best wel comfortabel. Hij is bedoeld voor 4 personen en we zijn maar met zijn 2-en, we hebben dus veel ruimte. De bende is er niet minder om..... Doordat deze tent permament is, ligt er zelfs vloerbedekking in. Er zitten 4 bedden in van misschien net 1.8 meter. Daar ben ik al een paar keer achter gekomen door in mijn bed te gaan zitten en dan te willen gaan liggen en mijn voeten zaten niet aan het einde. Ik ben ongeveer 1.8 meter.....dan kom je ergens een rand tegen met je hoofd......
Verder zit er een houtkachel in en die hebben we ook zeker gebruikt.
Het is op dit moment erg dor en droog. Het heeft al lang niet meer geregend. Het had hier in het national parc groen moeten zijn met veel bloemen. Als het in Nederland regent worden de meeste mensen een beetje chagerijnig, maar het schijnt dat de Mongoliers dan gaan zingen en naar buiten gaan.
De grote groep met Nederlanders is naar de hoofdstad en vanochtend zouden we lekker niets doen en dan 's middags hier nog een wandeling maken. Alleen trok het dicht, begon te waaien, regenen en onweren....kortom we hebben de hele dag lekker geluierd.
Op het terrein lopen hier 4 honden wat een soort waakhonden zijn. Als je ze even aait blijven ze voor je tent liggen en bewaken ze de boel, altijd handig.
's Avonds bij het avondeten kwamen een aantal weeskinderen optreden en dingen verkopen. Zij waren opgevangen door een Nederlandse stichting hier in Mongolie. Dat was leuk om te zien en uiteraard hebben we wat gekocht en gedoneerd.