Dag 10: de grootste camping ter wereld

Ik werd met veel koppijn wakker en ben er maar om 06.00 uitgegaan (Lees: op de gang rondhangen). Het begon licht te worden en het landschap was fantastisch om te zien. Strak blauwe lucht met rondom bergen en weinig begroeiing. De berken waren eindelijk verdwenen! (@Gerard: we weten het nog steeds niet en ik ga er vanuit dat jij het met jouw studie wel weet; dus ik hoor het graag ;-)). In het dal slingert een riviertje waarnaast de trein reed. Verder liepen hier en daar loslopende/wilde paarden, koeien, kamelen en geiten. De koppijn ging redelijk snel over door de afleiding van het mooie landschap. Het was helaas erg lastig voor een paar mooie foto's en video. De ramen waren namelijk door de lange tocht erg smerig geworden.

De trein begon langzaam wakker te worden en het werd steeds drukker op de gang. Ik besloot Ellen en Maarten maar wakker te gaan maken.

We dachten dat we een uur te laat waren aangekomen, maar het bleek dat Mongolie weer een uur minder was dan Rusland, ondanks dezelfde breedtegraad. In Mongolie hebben ze namelijk geen zomertijd. Achteraf hadden we dat uur graag gebruikt om nog even te slapen......(komt dit bekend voor Gerard?)

Op het station vonden we onze gids Mika. We hadden eigenlijk behoefte aan een lekkere douche (en graag ook nog even wat slapen), maar er stond meteen een hele dag volgepland met excursies in Ulaan Bataar voordat we naar onze tent in het nationaal park zouden gaan. Gelukkig kregen we eerst een ontbijt in een super sfeervol tentje......(lees grijs, tl licht en de enige gasten).

Vervolgens zijn we eerst naar een klooster gegaan. Daar stond de grootste Budda ter wereld (zegt men), ruim 26m hoog. Hij stond middenin een gebouw en was zeker indrukwekkend. Verder veel biddende monniken gezien. Blijkbaar hebben ze niet genoeg hun best gedaan met bidden, want in dat klooster heeft mijn oude camera het begeven. Gelukkig hebben we nog een 2e bij ons. Daarna stond een zeer interessant nationaal museum op het programma. We hebben daar stenen, meeuwen, musjes en veel andere hele bekende dieren gezien. Kortom als je erg moe bent is het erg moeilijk om te doen alsof je het echt interessant vindt.....

De lunch was erg lekker en leuk. Het was een soort lopend buffet waarna een aantal Mongolen/Mongoliers (we weten nog steeds niet hoe je de mensen hier moet noemen) met zeer grote metalen platen stonden te toveren met jouw eten.

Onze gids bleek dit werk nog niet zo lang te doen, we waren haar 2e gasten, en ze gaf aan dat ze het voornamelijk voor het geld deed (dat voorspelde niet veel goeds). Achteraf bleek ze super enthousiast en gezellig te zijn. We waren ook een soort koning en koningin. Wij waren de enige 2 toeristen en met onze gids en een chauffeur werd voor ons alles op maat geregeld. We hebben hier en daar het programma aangepast zodat we bv. nog even naar de immigratiedienst konden en nog even konden internetten. In vergelijking met andere mensen die we hier en daar op ons reistraject tegenkomen, die zijn met zo'n 20 man en worden in een grote bus rondgereden en kunnen weinig veranderen aan het programma.

De mensen zijn hier super vriendelijk, aardig en doen hun best om engels te spreken. Dat is echt een verademing na Rusland. Dan zou je verwachten dat men ook erg vriendelijk is in het verkeer, maar dat is tegenovergesteld. In Ulan Baatar is het echt super chaos. Veels te veel auto's en nauwelijks regels. Elk gaatje wat er is pakt men, als het even kan geven ze niemand voorrang. Het bumperkleven hebben ze denk ik ook hier uitgevonden. Het is centimeters werk en het verbaast ons daarom ook niet dat elke auto behoorlijk veel deuken heeft. Gelukkig hebben wij een goede chauffeur (lees: hij geeft het minst voorrang en weet van de meeste gaatjes te profiteren).

De klanken in hun taal zijn best lastig, behalve waarschijnlijk voor J. Cruijf. Ze slissen hier best veel.

Het probleem van ons Visa hadden we ook aan haar voorgelegd. Ze wist het zelf niet, maar we gingen meteen even bij hun kantoor langs en die raadde ons aan om even bij de immigratiedienst langs te gaan. Ik dacht dat dat meteen in het meest gunstigste geval weer zo'n paar uur zou kosten. Het viel super mee en volgens die manager daar was er niets aan de hand en was ons Visa gewoon 30 dagen geldig. Hij heeft er nog wat bij gekrabbeld en wat stempels bij geplaatst. Stempels doen het altijd goed!!!

Daarna werden we nog even naar een internet cafe gebracht en konden we weer wat verhalen online gooien. Onze vakantie is tot nu toe helemaal super geregeld!!! We doen het grootste gedeelte in zeer kleine groepen, goede gidsen en dus niet zo'n massaal georganiseerde reis.

Toen we met de auto door de stad reden moesten we stoppen vanwege een optocht met allemaal haken kruizen. Wij waren uiteraard erg benieuwd wat dat betekende. Het schijnt een teken van een budhistische beweging te zijn en tevens een politieke partij. De optocht was vanwege de verkiezingen, onderdeel van de campagne. Daarnaast was het hakenkruis niet dezelfde als die van Hitler, maar staan de haken precies de andere kant op.

Aan het begin van de middag hebben we nog een ger fabriek bezocht. Een ger is een grote ronde tent, die voornamelijk door de nomaden wordt gebruikt. Het woord fabriek was iets te groot. Het was een klein perceel in een soort sloppenwijk waar zo'n 15 man aan het werk waren. Het is waarschijnlijk 1 van de betere betaalde banen hier, want ze moesten deze week 300 tenten afleveren. Een gemiddelde tent kost zo'n 500 euro en een gemiddeld maandsalaris in Mongolie is ongeveer 80 euro.

Aan het einde van de middag stond nog een theatershow op het programma. We hadden er om een of andere reden niet zo'n hoge verwachtingen van en dat is natuurlijk killing als je moe bent, het saai is en je in het donker zit. In het begin zaten we inderdaad een beetje te knikkenbollen en moesten we uitkijken dat we niet in slaap zouden vallen. Er zaten voor het grootste gedeelte toch spectaculaire acts bij met als hoogtepunt meisjes die hun lichaam in de meest onmogelijke houdingen kunnen plaatsen. Deze lichamelijke kunst schijnt door elk Mongools meisje te worden beoefend. Al vanaf zeer jonge leeftijd, want hun top ligt rond de 12 jaar.

Na het diner op weg naar het kamp, waar we zouden verblijven in een ger tent (zie foto's) en waar we eindelijk zouden kunnen douchen en slapen. Het was inmiddels al laat toen we aankwamen en toen we op weg naar onze tent liepen bleek dat er veel bekenden waren. Het was dezelfde groep die in Moskou een dag eerder dan ons vertrokken was. Daar hebben we eerst ook nog even ervaringen en belevenissen mee uitgewisseld en daarna konden we na wederom een lange, intensieve en vooral indrukwekkende dag douchen en slapen!!!

Ps. Er wonen meer Mongoliers in het buitenland dan in Mongolie zelf.

Ps2.In Mongolie mag je overal zomaar je tent neerzetten, met recht dus de grootste camping ter wereld.

Dag 9: Dag Rusland

Deze dag begon erg vroeg. De wekker stond om 04.00 (lokale tijd). We zouden om 04.30 worden opgehaald om naar het station te worden gebracht om onze trein van 05.13 te halen. Om 04.40 was er nog niemand en daarom hadden we aan de receptie gevraagd hoelang de rit naar het station zou duren. Volgens haar zou het ongeveer 25 minuten duren. In dat geval zou het erg krap worden en daarom besloten we onze gids maar te bellen waar hij uithing. We kregen een slaperige Russin aan de lijn en volgens haar was hij onderweg en hoefden we ons geen zorgen te maken.........dat zouden we pas echt doen als we op tijd in de trein zouden zitten. Uiteindelijk kwam de gids om 04.45, bleek het slechts 5 minuten rijden te zijn en was de trein ook nog eens 15 minuten vertraagd. Het was erg belabberd weer: koud en veel regen. Volgens de gids zou regen bij vertrek geluk brengen.....laten we het hopen!

Op het station was het erg druk en stapten er veel toeristen op. Toen wij onze coupe opendeden hoopten we dat er niemand in zou zitten. Het is een beetje vervelend om je midden in de nacht te moeten installeren als er iemand probeert te slapen. Helaas, er lag 1 iemand in......... ik hoorde een bekende stem, het was Maarten (onze coupe genoot op het eerste deel van de treinreis). Dat maakt het allemaal een stuk makkelijker ;-)

In tegenstelling tot de eerste treinreis, waarin we uiteindelijk de enigste van de hele wagon waren, zat deze helemaal vol. Althans, als het bejaardenhuis uit Duitsland samen met hun berg aan koffers een beetje opschoot. Heerlijk om te zien hoe ze aan het kloten waren en liepen te mokken om hun coupe te vinden. Naast ons zitten een paar engelsen die op hun terugreis zijn, ze werken wonen momenteel in Hong Kong. Daar moeten we later op de dag maar eens mee praten over wat we daar het beste kunnen doen.

In het hotel hebben we om een of andere reden allebei niet veel kunnen slapen. In de trein probeerden we daarom nog maar even te slapen. In Nederland was nog als tip meegegeven om oordoppen mee te nemen tegen het geluid van de trein, maar nadat we 10 minuten weer in het bed van de trein lagen vonden we dat gedreun, gekraak en gewaggel van de trein weer heerlijk om te slapen; waarschijnlijk misten we dat in het hotel.....

We hadden meteen weer de wekker gezet, want om 08.00 zouden we een paar km langs de andere kant van het meer rijden. Op zich bleken we nog op de goede weg te zitten (we zagen het meer), maar door de regen en de bewolking was er niet heel veel te zien.

Het landschap is inmiddels veranderd. De ontelbare berken zijn aan het verdwijnen. De grote kale vlakten met hier en daar bergen zijn steeds duidelijker aanwezig. Dit is het landschap waar Mongolie bekend om staat en dat we Mongolie naderen. We zijn inmiddels 5719 km van Moskou en de grens met Mongolie is op 5904 km. Er staat voor deze grenscontrole ruim 3,5 uur gepland..... Dat is dan de grens vanuit Rusland. Als we daar doorheen zijn moeten we een stukje doorrijden en dan krijgen we nog een grenscontrole met de Mongolen. Volgens het treinschema staat daar ook nog eens ruim 1,5 uur voor gepland. Dat zal wel een feestje worden. Waarom kunnen de Mongolen het in 1,5 uur en hebben de Russen er 3,5 uur voor nodig???

Het weer ziet er niet goed uit. Richting Mongolie zit het vol met wolken, regen en onweer..... als dat maar niet een week lang gaat aanhouden.

In de vorige trein was het niet mogelijk om een theemok te kopen.....,maar dit is een nieuwe trein, dus nieuwe kansen. Het was dit keer wel mogelijk, maar deze provodnika is niet helemaal van deze wereld. Ze vroeg er 50 US dollar voor.....pffff.......en er zat geen onderhandelingsruimte met deze stevige Rusisch tante. Het ergste is nog dat de Duitsers naast ons er 3 hebben gekocht!!!

De Russische grens was in de buurt en we wilden nog snel even wat eten, want tijdens de controle gaan de restauratiewagon en ook de toiletten dicht. Dit plan had uiteraard iedereen....het was daarom erg druk en met 1 gestresste serveerster was het daarom vermakelijk. We moesten ons best doen om nog te mogen eten, maar uiteindelijk waren we de laatste. We kregen de kaart en wilden bestellen, maar toen bleek dat er nog 2 of 3 dingen te bestellen waren. De trein was al een paar dagen onderweg en was door zijn voorraden heen. We kregen dus Russische ratjetoe. Na ons wilde een fransman een half uur voor de grens nog 12 maaltijden bestellen. De serveerster werd gek en ontplofte....hoe durfde die fransman!!! Hij begreep er niets van, maar gaf het toch op....

Bij de grens aangekomen moesten we wat onduidelijke formulieren invullen en werden deze met onze pasporten in de trein opgehaald. Bij het afgeven van de paspoorten werden we langdurig aangekeken of het wel waren (erg lachwekkend, maar dat deden we toch maar niet).

Gelukkig mochten we wel de trein en konden we lekker in de avondzon zitten. Althans, Rogier was uit de trein en Ellen wilde ook naar buiten toen plotseling de trein vertrok........gelukkig werd deze tijdelijk op een ander perron gezet. Er moesten wat treinstellen bij en af.

Het was een station in the middle of nowhere dus er veel niets te doen. Ondanks dat zagen we wat treinpersoneel met lekkere dingen terugkomen. Wij dus ook op onderzoek uit....volgens het treinrooster zou het nog wel even duren (maar je weet het maar nooit met die Russen). Via een afgelegen rangeerterrein en wat vage paadjes hadden we toch een een of andere keet/winkel gevonden. Er was bijna alleen maar treinpersoneel dus dat zal wel goedzitten. Op het moment dat we wilden teruglopen hoorden we veel treingefluit..........toch wel spannend of dat niet onze vertrekkende trein zou zijn. Ondanks de aanwezigheid van het Russische treinpersoneel wisten we niet of zij ook meegingen naar Mongolie. Gelukkig stond onze trein er nog.

Na een paar uur moest iedereen de trein in. De coupes werden met drugshonden doorzocht en daarnaa nogeens door een militair op verborgen spullen en plaatsen. Er liep een redelijk legertje militairen door de trein. Gelukkig hebben we alle proeven doorstaan en mochten we Rusland verlaten....op naar Mongolie!

De dounabeambten van Mongolie zagen er meteen al een stuk vrolijker en vriendelijker uit. Daarnaast spraken ze ook goed engels. Ook daar de hele papierwinkel ingevuld en paspoorten ingeleverd. Rond 01.30 kregen we eindelijk ons bewijs van goed gedrag (ja, zelfs Rogier). Het enige detail was dat we er op werden gewezen dat ons Visa slechts 5 dagen geldig was en niet 30.....en we zijn 7 dagen in Mongolie. Onze ervaren reisorganisatie die zowel de reis en de visa had geregeld zou dit toch wel goed hebben gedaan? Aan de andere kant werd het verteld door een Mongoolse douane beambte en zo'n 'Mongool' zouden we natuurlijk ook weer bij het verlaten van het land tegenkomen....We waren te moe om ons er op dat moment druk over te gaan maken en we hebben er nog 7 dagen voor om dat uit te zoeken. Het was laat voordat we konden gaan slapen en morgen zouden we al om 07.30 in de hoofdstad van Mongolie, Ulan Baatar, aankomen. Dit was de lokale tijd en ook de Moskoutijd kon eindelijk overboord.....van dat heen en weer gereken werd je ook gek! Alle klokken dus 5 uur vooruit.

Dag 8: Irkutsk

We hebben redelijk uitgeslapen, want onze gids kwam ons pas om 11.00 halen. Het ontbijt, in dit luxe hotel, was on-Russisch: het was lekker en er was van alles.

Om 11.00 werden we opgehaald door onze gids. Het was dit keer niet Lena, maar de bestuurder van de vorige keer. Hij vertelde dat Lena een toersime opleiding deed en een soort van stage liep en vandaag weer naar school moest. Dat verklaarde haar onzekerheid en deels haar gebrekkige engels. Ook bleek ze al 20 te zijn. Wij zouden haar niet meer dan 15 hebben gegeven.....

Deze gids sprak wel goed engels en daarom konden we goed met hem communiceren. Zo vertelde hij dat de weg die tussen Irkutsk en Letsvianka was aangelegd had de bijnaam 'Eisenhouwerweg'. Eisenhouwer had aan Stalin aangegeven dat hij naar het Baijkalmeer wilde komen. Er was toen nog geen weg en Stalin had besloten dat er even 70 km snelweg aangelegd dienden worden in 2 maanden tijd. Er is toen 24 uur per dag aan gewerkt......uiteindelijk is Eisenhouwer niet gekomen. De locals zijn Eisenhouwer er toch nog steeds dankbaar voor.

Dimiti betaald ook geen belasting en pensioen, volgens hem is de gemiddelde levensverwachting zo'n 60 jaarin Rusland; hetzelfde als de pensioenleeftijd.

Onderweg stoppen we bij een openlucht museum. We hadden geen idee wat we daar konden verwachten. Het bleek dat ze daar oude huizen uit Siberie naartoe hadden verplaatst, omdat ze daar moesten verdwijnen en ze toch de historie enigszins wilden bewaren. Hij had leuke verhalen, maar zullen we jullie niet mee vermoeien (dat doen we al genoeg).

Uiteindelijk zijn we naar Irkutsk gegaan. Volgens de Lonely Planet zou deze stad vol mooie oude huizen staan met veel mooie bewerkingen. Het klopt dat er veel oude houten huizen waren, maar mooi waren ze zeker niet; wat zonde! Verder was er eigenlijk niet veel in de stad te beleven wat op zich ook niet erg was, want we waren er maar een halve dag.

's Avonds in een leuke tent gegeten. Ze hadden er alleen een russische kaart dus we hebben ons maar laten adviseren. Uiteindelijk was het eten super lekker!!! Het was alleen nog even spannend wat de rekening zou zijn, aangezien er allemaal dure wijnflessen lagen en we niet echt de prijzen hebben gezien....gelukkig viel de rekening en konden we onze laatste roebels op de trein morgen opmaken.

We probeerden op tijd te gaan slapen, want om 04.00 stond wekker voor etappe 2 met de trein.

Dag 7: Irkutsk, eindelijk uit de trein

We waren betijds opgestaan en dachten op een gegeven moment te moeten uitstappen. Het klopte qua tijd en de cyrilische letters van het station kwamen ook wel aardig overeen. We werden door de provodnika in de gang tegengehouden. Het bleek iets van Irkutsk oost ofzo. Uiteindelijk zijn we op het juiste station uitgestapt en zochten we onze gids. Er kwam een 'jong meisje' op ons afgelopen met een bordje: mr. Petri +1. Het was onze gids Lena en ze bleek niet echt engels te spreken en leek redelijk zenuwachtig. Uiteindelijk reden we met een busje door Irkutsk heen, waar we de volgende dag zouden slapen, op weg naar Letsvianka aan het Baijkalmeer. Onderweg probeerde Lydia nog wat over de stad te vertellen, maar dat ging meer in de trant van: als je net rechts had gekeken dan had je dit en dat kunnen zien....ach je kan niet altijd een goede gids hebben, zolang ze ons maar naar het hotel brengt.

Het hotel bleek een soort Davos te zien. Het was een mooi hotel met eeen super mooi uitzicht. Je keek het uit over het baijkalmeer met op de achtergrond bergen met besneeuwde toppen. Het baijkalmeer is een van de grootste zoetwatermeren ter wereld; 60 km breed, 640 km lang en op sommige plaatsen meer dan 1600m. diep. Het bevat meer water dan de 5 grootste meren van Noord Amerika samen!!! Het staat daarom bekend als de parel van Rusland.

Het was behoorlijk koud, maar doordat het nog een beetje zonnig was was het wel aangenaam. In het hotel wilde we eindelijk douchen, want dat kon geen kwaad na 4 dagen trein.....het bleek zo'n super space cabine te zien met allemaal toeters en bellen; muziek, overal douchekoppen, afzuigsysteem en een paar kranen......, maar gewoon even douchen was best lastig.

Na het douchen was ik behoorlijk nieuwsgierig naar de uitslag van Ned-Fra. Helaas had Gerard mij niet op de hoogte gehouden via sms (erg jammer...:-( )

Uiteindelijk zagen we wat hoogtepunten van de wedstrijd en als ik kon tellen had Ned er meer in geschoten dan Fra...:-)

Na het douchen zijn we meteen naar een mooi uitzicht punt gelopen op 750m hoogte. Daar waren we uiteraard niet alleen. Naast toeristen waren er ook een paar Russen die daar uitgebreid gingen barbequen. Ze waren bezig het vuur aan te steken, wat mij natuurlijk interesseerde en naar mijn mening niet handig werd uitgevoerd. De Rus die daarmee bezig was wenkte mij om dichterbij te komen. Ik dacht dat hij van mijn expertise gebruik wilde maken, maar dat was niet zo. Hij pakte een fles vodka en wilde die delen. Voordat ik het wist stond ik al met een glas vodka in mijn handen die ik niet meer kon weigeren. Daarna wilde hij meteen weer bijvullen, maar dat leek mij toch niet zo'n goed plan. Met een beetje laggen en 'net', 'net','net' heb ik dat maar afgewezen.

Op weg naar beneden was behoorlijk bewolkt geworden en waren het voor ons gevoel Siberische temperaturen aan het worden. Letsvianka was niet groot, maar wel toeristisch; er zou dus toch wel het een en ander te beleven moeten zijn. Het was een redelijk eind wandelen, maar er was toch eigenlijk helemaal niets. Samen met het koude, grauwe weer was het behoorlijk saai.....

Dag 6: en toen waren we nog maar met zijn 2-en

Na het wakker worden even kijken waar we zijn en of we nog goed rijden: 3965 km van Moskou. Dat ziet er goed uit. Nog 1 dagje en dan mogen we er uit!!! Maarten mag er vanochtend om 10.00 al uit in Krasnojarsk. Op het station is hij door zijn gids opgehaald. Misschien zien we hem nog Beijing, maar die kans zal wel klein zijn. We hebben nu wel coupe helemaal voor ons zelf en dan is het wel lekker ruim.

We hebben tot nu toe ons leefritme afgestemd op Moskou tijd, maar daar zitten we nu al 5 tijdzones vandaan. Om morgen niet een 'trainleg' te hebben proberen we vandaag ons eten en slapen aan de lokale tijd aan te passen.

Het valt ons op dat niet alleen wij al 3 dagen in dezelfde kleren lopen, maar ook het treinpersoneel.....iedereen stinkt dus even erg.

In Rusland hoor je er niet bij als je geen uniform hebt. Overal zie je veel mensen in uniformen, of zouden ze hier het principe van 'meer blaauw op straat' beter uitvoeren?

Vanavond de tweede wedstrijd van Nederland. Die gaan we zowiezo niet zien. We zitten momenteel nog in de trein en zijn ook al 7 tijdzones vanaf Nederland. De wedstrijd zal dus in lokale tijd om 03.45 beginnen. Ik ben erg benieuwd of we morgenochtend hier ergens een uitslag kunnen vinden....nu voorlopig de laatste nacht in de trein en hopen dat we op tijd wakker worden!!!

Dag 5: de tweede dag in de trein, het is toch wel lang...

We hebben allemaal heerlijk geslapen. Ook Ellen heeft vanacht, na de tip van de provodnika (treinstewardess) om het bed een paar centimeter breder te maken, heerlijk geslapen.....en dat wil wel wat zeggen. Alle zenuwen over overvallen gedurende de nacht in de trein blijken tot nu toe mee te vallen.

Eens kijken waar we zijn......2310 km van Moskou. Langs het spoor staan elke kilometer de afstand naar Moskou. De totale treinreis naar Beijing is bijna 8000 km, het schiet dus al op. We zijn bijna in Irkutsk, nog maar zo'n 3000 km..... We hebben uitgerekend dat we vanmiddag om 14.30 halverwege ons traject naar Irkutsk zijn en hebben besloten dat we dat met vodka moeten vieren.

Het ontbijt was ook weer apart. De bestelling is blijkbaar niet overgekomen. We hadden ei met brood besteld, maar het brood is nooit aangekomen. Maarten had vooraf ook thee besteld en die werd pas nadat al het eten op was op tafel gezet. Kortom: het is en blijft elke keer spannend wat er komt en of het komt.

De puzzleboekjes beginnen al aardig vol te raken.....m.a.w. de verveling is toegeslagen. Maarten heeft zich blijkbaar al aan de Russen aangepast, want hij is ook niet een van de meest spraakzaamste personen.

Het landschap is langzaam aan het veranderen. De grote bossen zijn vervangen door grote vlaktes met gras met hier en daar nog bos. Ik had verwacht grote landbouwbedrijven te zien, maar die liggen blijkbaar niet langs het spoor (of we zijn er 's nachts langs gereden). Hier en daar staan wel koeien, maar dat is slechts een fractie van wat er in een Nederlandse wei staat.

Alexi had van de Provodnika (een soort van multi functionele conductrice) een mooie metalen theemok geleend. Wij vonden dat wel een lvt-tje, maar wilden hem niet zomaar meenemen. Toen Alexi in Perm van de trein ging wist ze precies dat hij er 1 had en kwam hem halen voordat hij van de trein ging. We wilden er dus best voor betalen. Ik dus in mijn beste Russisch dat aan haar proberen duidelijk te maken (vooral in gebaren), maar ik begreep dat dat niet kon.....helaas.

Vandaag nog een poging met geld, maar wederom tevergeefs....:-( Dit zal hem dus niet gaan worden....hebben ze iets moois, verkopen ze het niet.

De provodnika verveelt zich blijkbaar ook, want ze is begonnen met stofzuigen van de trein. In de coupe moeten we net zoals thuis onze voeten optillen zodat alle kruimels kunnen worden opgezogen.

In het grote uitgestrekte en overwegend groene landschap zou je veel beesten verwachten, maar buiten een paar vogels en koeien is ons niets opgevallen, erg raar/verdacht. Misschien is het toch niet zo vruchtbaar als het lijkt, de bomen die we zien zijn voor 80 procent berken. We zijn niet zo biologisch onderlegd, maar misschien hebben Berken niet veel nodig om te kunnen groeien en komen ze daarom voornamelijk voor. Als iemand dat wel weet dan horen we het graag.

We eten relatief weinig, maar andere kant verbrandt je met in de treinzitten ook niet bijzonder veel energie....tenzij verveling energie vreet :-)

Om de verveling enigszins te doden leek het me leuk om beide uiteinden van de trein eens op te zoeken om zo eens te kijken wat er allemaal aan boord is. Wij zitten namelijk in het midden, naast de restauratie wagon. Ik ben eerst naar voren gelopen en was helaas niet veel bijzonders tegengekomen. Op de terugweg had alleen een of andere geinponem een van de vele deuren op slot gedaan en dat kan maar van 1 kant en dat was uiteraard niet de kant waar ik stond. Het duurde gelukkig niet lang voordat iemand de deur opendeed. Op zich was het geen ramp, want ik zou bij een station kunnen uitstappen om zo in een andere wagon te kunnen instappen.....klein detail was dat we het volgende station pas over 4 uur zouden bereiken....

Op weg naar de achterkant had ik gehoopt om een leuke foto van achteruit de trein te kunnen maken, maar toen ik de deuren van de laatste wagon opendeed was het daar een behoorlijke bende en lag daar een dronken Rus te slapen en kon ik ook helaas niet verder. Het heeft dus allemaal niet veel opgeleverd, behalve dat het weer wat tijd heeft gedood.

De verveling is goed toegeslagen en we zijn daarom maar hetzelfde gaan doen wat alle Russen ook verveling doen: bier drinken! In de restauratiewagon zijn we een Duits stel tegengekomen die meededen. Naast het bier hebben we daar 2 van de russische bekende producten genuttigd: vodka en kaviaar; beide niet echt bijzonder, maar we kunnen ze nu wel afstrepen.

Dag 4: de eerste dag in de trein

De eerste nacht in de trein hebben we overleefd ;-). Rogier heeft redelijk geslapen, Ellen wat minder. Ellen slaapt beneden en daar blijkt het een stuk smaller dan boven. (De overigens niet meegebrachte deurstop blijkt onbruikbaar door de schuifdeuren ;-)) Voor het eerst daglicht in de trein en kunnen we wat van het landschap zien. Zoals verwacht is er voornamelijk bos, bos en nog eens bos te zien.....hoezo is ontbossing een probleem op aarde???

Het ontbijt is uiteraard ook hier niet spannend. De Russen kennen niet echt het verschil tussen ontbijt, lunch en avond eten. Wederom wat warme worsten voor Rogier. Ellen probeert brood met kaas, maar natuurlijk is het brood ook hier droog en bijna niet weg te krijgen. De Russen zitten zoals, bijna de hele dag, alweer aan het bier.

Het toilet is op zich ook een uitdaging. Met het schommelen van de trein klotst het behoorlijk.....

Het uitzicht veranderd af en toe, maar tot nu toe is het overwegend bos. Hier en daar zijn in onze ogen wat volkstuinen te zien, maar we vrezen dat de mensen hier in deze kleine houten huizen toch echt leven. Het contrast met Moskou is erg groot!!!

De trein stopt hooguit een paar keer per dag. In de meeste gevallen is het niet meer dan 2 minuten, maar soms is het een kwartier. In dat geval kunnen we er even uit, maar we gaan niet te ver bij de ingang vandaan. Er is geen signaal als de trein vertrekt en je hoort het nauwelijks. Hiervoor zijn we ook gewaarschuwd.

Op de perrons staan redelijk wat mensen (Babushka's, letterlijk 'moedertjes van Rusland') die van alles en nogwat verkopen. Gelukkig zijn ze niet opdringerig en kan je rustig wat uitzoeken. Waarschijnlijk heeft dat vanwege de taalbarriere toch geen zin bij toeristen.

De trein zit veel minder vol dan verwacht. Zeker niet veel toeristen wat op zich wel jammer is.

's avonds arriveerde de trein in Perm, de thuisbasis van Alexi. Na nog even snel met hem op de foto te zijn gegaan hebben we afscheid genomen en was er weer meer ruimte in de coupe. Het was jammer dat hij niet iets beter engels sprak, maar aan de andere kant was hij zoals de meeste Russen niet heel erg spraakzaam.

Bij het vertek van de Alexi liet onze provodnika ons zien dat Ellen op de bank had geslapen en dat je die ook uitklappen zodat er een breder bed was.....komt ze nu pas mee.

Dag 3: de laatste dag in Moskou

Na gisteravond nog de tweede helft van Ned-Ita te hebben gekeken hebben we uiteraard lekker geslapen. De laatste dag in Moskou, want vanavond laat stappen we op de trein naar Irkutsk (Baijkalmeer). Dat wordt spannend, want we zijn (volgens Dimitri, ons lokale aanspreekpunt) de enigste van de reisorganisatie. De anderen zijn gisteren al op de trein gestapt.

Vandaag wilden we o.a. naar het mausoleum van Lenin. Op weg naar het Rode Plein liepen we in een stil zijstraatje met nog 1 andere persoon.....een grote norse politie agent. We probeerden hem niet aan te kijken en hem te ontwijken, maar helaas....paspoort!!! Volgens de reisgidsen schijnt de politie nogal eens toeristen aan te houden met het verzoek om je paspoort in te zien. Klopt alles, dan verzinnen ze wel iets wat niet klopt om je vervolgens een boete te laten betalen. Nou daar gingen we dan... We wilden onze telefoon al pakken om eventueel de ambassade te bellen (schijnt ze af te schrikken). Hij keek even snel in ons paspoort en vroeg of we russisch spraken: 'Net' (=niet) ;-) Blijkbaar had hij een goede dag en mochten we verder...... Pffff, wat een opluchting!!!

Uitindelijk bleken we bij het mausoleum van Lenin minder geluk te hebben. Het is de komende 5 dagen dicht vanwege de nationale onafhankelijkheidsdag die de 12e is...

Tegenover het mausoleum van Lenin staat (uiteraard) een gigantisch mooi en groot gebouw: de GUM. Het was het oude handelscentrum van Moskou en nu zitten alle grote merken daar.....we hebben daar helaas niets gekocht.....behalve dan enkele ansichtkaarten. Deze hebben we op ons gemak in de russische Mc Donald zitten schrijven. Om ze te kunnen versturen hadden we uiteraard postzegels en een goede brievenbus nodig. We hebben iets van postzegels gekocht en hopen dat het de juiste zijn....als jullie moeten bijbetalen.....we hebben ons best gedaan! ;-) Hiervoor zullen ze eerst moeten aankomen en dat was de tweede uitdaging. Er stonden 2 bussen (en we hopen dat ze voor de post bedoeld zijn...). In het kader van risicospreiding hebben we in elke bus de helft gedaan......we zijn dus erg benieuwd of er iets gaat aankomen.

Uiteindelijk zijn we nog door wat parken gewandeld en hebben we nog 2 van de 7 zusters gezien (7 wolkenkrabbers, een prestigeproject van Stalin). De eerste was moeilijk te vinden. We waren uit de metro via een gebouw naar buiten gelopen en het moest in de buurt zijn. We konden geen straatnamen vinden en liepen daarom maar een rondje om het gebouw, want dan zouden we het wel moeten zien....., maar we konden het nergens zien..... totdat we omhoog keken. Het bleek dat we er al een rondje omheen hadden gelopen.....

In Nederland gebeurt het regelmatig dat mensen oversteken over straat (zonder dat het is toegestaan). In Moskou hebben ze daar de oplossing voor: maak de straten 2 keer 5 a 6 banen breed, zorg dat er geen verkeersregels worden gehandhaafd waardoor iedereen als idioten rijdt en gegarandeerd dat je er niet eens over nadenkt om over te steken. Bij de meeste wegen zijn daarom ondergrondse tunnels gemaakt.

In het hotel hadden we een late checkout geregeld zodat we nog een laatste keer ons konden opfrissen voordat we bijna 4 dagen de trein in zouden gaan. Ondertussen moest Rusland aan de bak op het EK. Uiteraard waren we voor Guus (wiens foto op diverse billboards door de stad te zien is), maar voor de Russen zou een overwinning misschien ook iets aan die norse gezichten kunnen veranderen.....helaas: 3-1 verloren dus waarschijnlijk kijken de russen de komende dagen nog chagerijniger dan normaal...

De mode in Moskou is een verhaal apart. Waarschijnlijk is het erg hip om er zo bij te lopen maar wij konden er maar niet aan wennen. Netkousen al over, voornamelijk aan de benen (alleen de vrouwen) maar ook als handschoen te dragen(zowl vrouwen als mannen...). Draag daarbij een korte broek en als kapsel een pony en je bent klaar om je in Moskou op straat te begeven.

Uiteindelijk werden we door Marina opgehaald met nog iemand (Maarten) om naar de trein te worden gebracht. We waren dus toch niet helemaal 'alleen'. Het viel deze avond erg mee met de files waardoor we dus ruim op tijd op het station waren. In de auto werd uitgelegd hoe het werkte in en om de trein. We voelden ons net weer een klein kind die voor het eerst met de trein ging....en spannend was het toch wel een beetje. Paspoort, ticket, geld en een mobiel moesten we altijd bij ons houden voor het geval we bv. de trein zouden missen bij een tussenstop op een van de vele stations.

We zaten in ieder geval met Maarten, dus met zijn 3-en in de coupe. Het was niet druk en de trein vertrok om stipt 23.25 vanuit Moskou. Gelukkig heeft deze trein dezelfde eindbestemming als ons: Irkutsk. Hierdoor zullen we hopelijk niet zo snel de halte missen. Na even kennis te hebben gemaakt met Maarten bleek dat de 4e plaats toch niet leeg bleef. Even voor de beeldvorming; de coupe is 1.75 bij 2.00 meter. Voor 4 personen...!! Gezellig... ;-) Alexi, onze russische vriend bleek net op tijd de laatste wagon te hebben gehaald en door de trein gelopen te zijn. Wij zitten in wagon 6 van de 17. Alexi (32) spreekt helaas zeer gebrekkig engels. Hij was voor zijn werk in Moskou, logistiek specialist, en is weer op reis terug naar Perm. Morgen om 20.00 komt hij aan. Alle treintijden zijn in Moskou tijd. Wij moeten om 04.00 in Irkutstk aankomen, maar gelukkig is dat in lokale tijd 09.00. We moeten opletten dat we geen trainleg krijgen....;-) We houden namelijk tot aan Beijing de Moskou tijd aan, maar ondertussen rijden we door enkele tijdzones heen.

Om het ijs te breken heeft Alexi, volgens goed Russisch gebruik meteen 4 halve liters bier gehaald, maar een gesprek was door zijn gebrekkige engels erg lastig. Buiten was door het donker helaas niet veel te zien. Na nog een paar biertjes hebben we ons maar in ons bed gewurmd.....eens kijken waar we de volgende ochtend wakker zouden worden.