Deze dag begon erg vroeg. De wekker stond om 04.00 (lokale tijd). We zouden om 04.30 worden opgehaald om naar het station te worden gebracht om onze trein van 05.13 te halen. Om 04.40 was er nog niemand en daarom hadden we aan de receptie gevraagd hoelang de rit naar het station zou duren. Volgens haar zou het ongeveer 25 minuten duren. In dat geval zou het erg krap worden en daarom besloten we onze gids maar te bellen waar hij uithing. We kregen een slaperige Russin aan de lijn en volgens haar was hij onderweg en hoefden we ons geen zorgen te maken.........dat zouden we pas echt doen als we op tijd in de trein zouden zitten. Uiteindelijk kwam de gids om 04.45, bleek het slechts 5 minuten rijden te zijn en was de trein ook nog eens 15 minuten vertraagd. Het was erg belabberd weer: koud en veel regen. Volgens de gids zou regen bij vertrek geluk brengen.....laten we het hopen!

Op het station was het erg druk en stapten er veel toeristen op. Toen wij onze coupe opendeden hoopten we dat er niemand in zou zitten. Het is een beetje vervelend om je midden in de nacht te moeten installeren als er iemand probeert te slapen. Helaas, er lag 1 iemand in......... ik hoorde een bekende stem, het was Maarten (onze coupe genoot op het eerste deel van de treinreis). Dat maakt het allemaal een stuk makkelijker ;-)

In tegenstelling tot de eerste treinreis, waarin we uiteindelijk de enigste van de hele wagon waren, zat deze helemaal vol. Althans, als het bejaardenhuis uit Duitsland samen met hun berg aan koffers een beetje opschoot. Heerlijk om te zien hoe ze aan het kloten waren en liepen te mokken om hun coupe te vinden. Naast ons zitten een paar engelsen die op hun terugreis zijn, ze werken wonen momenteel in Hong Kong. Daar moeten we later op de dag maar eens mee praten over wat we daar het beste kunnen doen.

In het hotel hebben we om een of andere reden allebei niet veel kunnen slapen. In de trein probeerden we daarom nog maar even te slapen. In Nederland was nog als tip meegegeven om oordoppen mee te nemen tegen het geluid van de trein, maar nadat we 10 minuten weer in het bed van de trein lagen vonden we dat gedreun, gekraak en gewaggel van de trein weer heerlijk om te slapen; waarschijnlijk misten we dat in het hotel.....

We hadden meteen weer de wekker gezet, want om 08.00 zouden we een paar km langs de andere kant van het meer rijden. Op zich bleken we nog op de goede weg te zitten (we zagen het meer), maar door de regen en de bewolking was er niet heel veel te zien.

Het landschap is inmiddels veranderd. De ontelbare berken zijn aan het verdwijnen. De grote kale vlakten met hier en daar bergen zijn steeds duidelijker aanwezig. Dit is het landschap waar Mongolie bekend om staat en dat we Mongolie naderen. We zijn inmiddels 5719 km van Moskou en de grens met Mongolie is op 5904 km. Er staat voor deze grenscontrole ruim 3,5 uur gepland..... Dat is dan de grens vanuit Rusland. Als we daar doorheen zijn moeten we een stukje doorrijden en dan krijgen we nog een grenscontrole met de Mongolen. Volgens het treinschema staat daar ook nog eens ruim 1,5 uur voor gepland. Dat zal wel een feestje worden. Waarom kunnen de Mongolen het in 1,5 uur en hebben de Russen er 3,5 uur voor nodig???

Het weer ziet er niet goed uit. Richting Mongolie zit het vol met wolken, regen en onweer..... als dat maar niet een week lang gaat aanhouden.

In de vorige trein was het niet mogelijk om een theemok te kopen.....,maar dit is een nieuwe trein, dus nieuwe kansen. Het was dit keer wel mogelijk, maar deze provodnika is niet helemaal van deze wereld. Ze vroeg er 50 US dollar voor.....pffff.......en er zat geen onderhandelingsruimte met deze stevige Rusisch tante. Het ergste is nog dat de Duitsers naast ons er 3 hebben gekocht!!!

De Russische grens was in de buurt en we wilden nog snel even wat eten, want tijdens de controle gaan de restauratiewagon en ook de toiletten dicht. Dit plan had uiteraard iedereen....het was daarom erg druk en met 1 gestresste serveerster was het daarom vermakelijk. We moesten ons best doen om nog te mogen eten, maar uiteindelijk waren we de laatste. We kregen de kaart en wilden bestellen, maar toen bleek dat er nog 2 of 3 dingen te bestellen waren. De trein was al een paar dagen onderweg en was door zijn voorraden heen. We kregen dus Russische ratjetoe. Na ons wilde een fransman een half uur voor de grens nog 12 maaltijden bestellen. De serveerster werd gek en ontplofte....hoe durfde die fransman!!! Hij begreep er niets van, maar gaf het toch op....

Bij de grens aangekomen moesten we wat onduidelijke formulieren invullen en werden deze met onze pasporten in de trein opgehaald. Bij het afgeven van de paspoorten werden we langdurig aangekeken of het wel waren (erg lachwekkend, maar dat deden we toch maar niet).

Gelukkig mochten we wel de trein en konden we lekker in de avondzon zitten. Althans, Rogier was uit de trein en Ellen wilde ook naar buiten toen plotseling de trein vertrok........gelukkig werd deze tijdelijk op een ander perron gezet. Er moesten wat treinstellen bij en af.

Het was een station in the middle of nowhere dus er veel niets te doen. Ondanks dat zagen we wat treinpersoneel met lekkere dingen terugkomen. Wij dus ook op onderzoek uit....volgens het treinrooster zou het nog wel even duren (maar je weet het maar nooit met die Russen). Via een afgelegen rangeerterrein en wat vage paadjes hadden we toch een een of andere keet/winkel gevonden. Er was bijna alleen maar treinpersoneel dus dat zal wel goedzitten. Op het moment dat we wilden teruglopen hoorden we veel treingefluit..........toch wel spannend of dat niet onze vertrekkende trein zou zijn. Ondanks de aanwezigheid van het Russische treinpersoneel wisten we niet of zij ook meegingen naar Mongolie. Gelukkig stond onze trein er nog.

Na een paar uur moest iedereen de trein in. De coupes werden met drugshonden doorzocht en daarnaa nogeens door een militair op verborgen spullen en plaatsen. Er liep een redelijk legertje militairen door de trein. Gelukkig hebben we alle proeven doorstaan en mochten we Rusland verlaten....op naar Mongolie!

De dounabeambten van Mongolie zagen er meteen al een stuk vrolijker en vriendelijker uit. Daarnaast spraken ze ook goed engels. Ook daar de hele papierwinkel ingevuld en paspoorten ingeleverd. Rond 01.30 kregen we eindelijk ons bewijs van goed gedrag (ja, zelfs Rogier). Het enige detail was dat we er op werden gewezen dat ons Visa slechts 5 dagen geldig was en niet 30.....en we zijn 7 dagen in Mongolie. Onze ervaren reisorganisatie die zowel de reis en de visa had geregeld zou dit toch wel goed hebben gedaan? Aan de andere kant werd het verteld door een Mongoolse douane beambte en zo'n 'Mongool' zouden we natuurlijk ook weer bij het verlaten van het land tegenkomen....We waren te moe om ons er op dat moment druk over te gaan maken en we hebben er nog 7 dagen voor om dat uit te zoeken. Het was laat voordat we konden gaan slapen en morgen zouden we al om 07.30 in de hoofdstad van Mongolie, Ulan Baatar, aankomen. Dit was de lokale tijd en ook de Moskoutijd kon eindelijk overboord.....van dat heen en weer gereken werd je ook gek! Alle klokken dus 5 uur vooruit.