Ik werd met veel koppijn wakker en ben er maar om 06.00 uitgegaan (Lees: op de gang rondhangen). Het begon licht te worden en het landschap was fantastisch om te zien. Strak blauwe lucht met rondom bergen en weinig begroeiing. De berken waren eindelijk verdwenen! (@Gerard: we weten het nog steeds niet en ik ga er vanuit dat jij het met jouw studie wel weet; dus ik hoor het graag ;-)). In het dal slingert een riviertje waarnaast de trein reed. Verder liepen hier en daar loslopende/wilde paarden, koeien, kamelen en geiten. De koppijn ging redelijk snel over door de afleiding van het mooie landschap. Het was helaas erg lastig voor een paar mooie foto's en video. De ramen waren namelijk door de lange tocht erg smerig geworden.

De trein begon langzaam wakker te worden en het werd steeds drukker op de gang. Ik besloot Ellen en Maarten maar wakker te gaan maken.

We dachten dat we een uur te laat waren aangekomen, maar het bleek dat Mongolie weer een uur minder was dan Rusland, ondanks dezelfde breedtegraad. In Mongolie hebben ze namelijk geen zomertijd. Achteraf hadden we dat uur graag gebruikt om nog even te slapen......(komt dit bekend voor Gerard?)

Op het station vonden we onze gids Mika. We hadden eigenlijk behoefte aan een lekkere douche (en graag ook nog even wat slapen), maar er stond meteen een hele dag volgepland met excursies in Ulaan Bataar voordat we naar onze tent in het nationaal park zouden gaan. Gelukkig kregen we eerst een ontbijt in een super sfeervol tentje......(lees grijs, tl licht en de enige gasten).

Vervolgens zijn we eerst naar een klooster gegaan. Daar stond de grootste Budda ter wereld (zegt men), ruim 26m hoog. Hij stond middenin een gebouw en was zeker indrukwekkend. Verder veel biddende monniken gezien. Blijkbaar hebben ze niet genoeg hun best gedaan met bidden, want in dat klooster heeft mijn oude camera het begeven. Gelukkig hebben we nog een 2e bij ons. Daarna stond een zeer interessant nationaal museum op het programma. We hebben daar stenen, meeuwen, musjes en veel andere hele bekende dieren gezien. Kortom als je erg moe bent is het erg moeilijk om te doen alsof je het echt interessant vindt.....

De lunch was erg lekker en leuk. Het was een soort lopend buffet waarna een aantal Mongolen/Mongoliers (we weten nog steeds niet hoe je de mensen hier moet noemen) met zeer grote metalen platen stonden te toveren met jouw eten.

Onze gids bleek dit werk nog niet zo lang te doen, we waren haar 2e gasten, en ze gaf aan dat ze het voornamelijk voor het geld deed (dat voorspelde niet veel goeds). Achteraf bleek ze super enthousiast en gezellig te zijn. We waren ook een soort koning en koningin. Wij waren de enige 2 toeristen en met onze gids en een chauffeur werd voor ons alles op maat geregeld. We hebben hier en daar het programma aangepast zodat we bv. nog even naar de immigratiedienst konden en nog even konden internetten. In vergelijking met andere mensen die we hier en daar op ons reistraject tegenkomen, die zijn met zo'n 20 man en worden in een grote bus rondgereden en kunnen weinig veranderen aan het programma.

De mensen zijn hier super vriendelijk, aardig en doen hun best om engels te spreken. Dat is echt een verademing na Rusland. Dan zou je verwachten dat men ook erg vriendelijk is in het verkeer, maar dat is tegenovergesteld. In Ulan Baatar is het echt super chaos. Veels te veel auto's en nauwelijks regels. Elk gaatje wat er is pakt men, als het even kan geven ze niemand voorrang. Het bumperkleven hebben ze denk ik ook hier uitgevonden. Het is centimeters werk en het verbaast ons daarom ook niet dat elke auto behoorlijk veel deuken heeft. Gelukkig hebben wij een goede chauffeur (lees: hij geeft het minst voorrang en weet van de meeste gaatjes te profiteren).

De klanken in hun taal zijn best lastig, behalve waarschijnlijk voor J. Cruijf. Ze slissen hier best veel.

Het probleem van ons Visa hadden we ook aan haar voorgelegd. Ze wist het zelf niet, maar we gingen meteen even bij hun kantoor langs en die raadde ons aan om even bij de immigratiedienst langs te gaan. Ik dacht dat dat meteen in het meest gunstigste geval weer zo'n paar uur zou kosten. Het viel super mee en volgens die manager daar was er niets aan de hand en was ons Visa gewoon 30 dagen geldig. Hij heeft er nog wat bij gekrabbeld en wat stempels bij geplaatst. Stempels doen het altijd goed!!!

Daarna werden we nog even naar een internet cafe gebracht en konden we weer wat verhalen online gooien. Onze vakantie is tot nu toe helemaal super geregeld!!! We doen het grootste gedeelte in zeer kleine groepen, goede gidsen en dus niet zo'n massaal georganiseerde reis.

Toen we met de auto door de stad reden moesten we stoppen vanwege een optocht met allemaal haken kruizen. Wij waren uiteraard erg benieuwd wat dat betekende. Het schijnt een teken van een budhistische beweging te zijn en tevens een politieke partij. De optocht was vanwege de verkiezingen, onderdeel van de campagne. Daarnaast was het hakenkruis niet dezelfde als die van Hitler, maar staan de haken precies de andere kant op.

Aan het begin van de middag hebben we nog een ger fabriek bezocht. Een ger is een grote ronde tent, die voornamelijk door de nomaden wordt gebruikt. Het woord fabriek was iets te groot. Het was een klein perceel in een soort sloppenwijk waar zo'n 15 man aan het werk waren. Het is waarschijnlijk 1 van de betere betaalde banen hier, want ze moesten deze week 300 tenten afleveren. Een gemiddelde tent kost zo'n 500 euro en een gemiddeld maandsalaris in Mongolie is ongeveer 80 euro.

Aan het einde van de middag stond nog een theatershow op het programma. We hadden er om een of andere reden niet zo'n hoge verwachtingen van en dat is natuurlijk killing als je moe bent, het saai is en je in het donker zit. In het begin zaten we inderdaad een beetje te knikkenbollen en moesten we uitkijken dat we niet in slaap zouden vallen. Er zaten voor het grootste gedeelte toch spectaculaire acts bij met als hoogtepunt meisjes die hun lichaam in de meest onmogelijke houdingen kunnen plaatsen. Deze lichamelijke kunst schijnt door elk Mongools meisje te worden beoefend. Al vanaf zeer jonge leeftijd, want hun top ligt rond de 12 jaar.

Na het diner op weg naar het kamp, waar we zouden verblijven in een ger tent (zie foto's) en waar we eindelijk zouden kunnen douchen en slapen. Het was inmiddels al laat toen we aankwamen en toen we op weg naar onze tent liepen bleek dat er veel bekenden waren. Het was dezelfde groep die in Moskou een dag eerder dan ons vertrokken was. Daar hebben we eerst ook nog even ervaringen en belevenissen mee uitgewisseld en daarna konden we na wederom een lange, intensieve en vooral indrukwekkende dag douchen en slapen!!!

Ps. Er wonen meer Mongoliers in het buitenland dan in Mongolie zelf.

Ps2.In Mongolie mag je overal zomaar je tent neerzetten, met recht dus de grootste camping ter wereld.