Vandaag de echte laatste dag in Mongolie en de laatste kans om nog te paardrijden. Het is nog steeds bewolkt en het regent ook nog af en toe. Met dat weer valt er in dit park niet super veel te doen. We hebben het paardrijden voor vanmiddag 14.00 gepland en vragen ons af of dat gaat lukken i.v.m. het weer. We hebben geen zin ons zeiknat te laten regenen zodat we ziek worden. De regen is voor Mongolie goed, want het heeft hier te lang niet geregend, maar wij zien toch liever de zon.

Tijdens de lunch (13.00) werd het droog en hebben we toch besloten om te gaan paardrijden. Om 14.00 staan wij start klaar, alleen er is geen paard voor ons in de buurt te bekennen. Er lopen wel een aantal wilde paarden rond, maar die hebben geen zadel. Het kamp belde de gids op en die vertelde dat de paarden kwijt waren. Hij moest onze paarden nog vangen en ze wisten niet hoe lang dat ging duren....

We wilden toch graag deze tocht maken naar 'turtle rock' en als er om 15.00 geen paarden zouden zijn zouden we of lopend of met de moutainbike gaan. Om 15.00 besloten we met de fiets te gaan, maar de 2e fiets was er niet. Het personeel was ermee boodschappen doen....pffff. De fiets zou met de auto worden opgehaald, maar toen deze terugkwam zat er geen fiets in....... Even later kwam een personeelslid ermee aangefietst. Op dat moment kwam ook de gids met de paarden. Het was inmiddels 1,5 uur later, maar we konden wel met de paarden op pad. Onze paardrij ervaring bestond voornamelijk uit gepensioneerde paarden die de weg zelf wel weten en onze gids sprak geen engels. Hopelijk waren het rustige paarden die de weg wisten.

Achtergrond info:

Er was eens een kleine Rogier die voor het eerst gingen skien. Hij stond bovenaan het weitje en zou zijn oom volgen. Bij de eerste bocht besloten zijn skies om niet zijn oom te volgen, maar rechtdoor te gaan. Het gevolg: Rogier ging met een pestgang naar beneden en kwam (gelukkig) ten val.

De gids liet Ellen en Rogier opstappen en de paarden keerden zich alvast om voor de goede richting terwijl de gids nog aan het opstappen was. Onze paarden waren pas net gevangen en nog niet gewend aan hun gevangenschap. Zij zagen hun kans en zetten het meteen op een rennen richting hun vrijheid...... Wij hadden amper de teugels in handen en zagen de paarden op greppels afstormen.....we waren er van overtuigd dat we er vanaf zouden vallen. Wonder boven wonder zaten we er nog op. Zover ik iets van paarden wist moest je niet te hard aan de teugels trekken, want dat is slecht voor zijn mond. Op dat moment was het of ik op mijn bek of hij pijn aan zijn bek.....het werd het laatste. Gelukkig reageerde hij daar op en ging het rustiger. Eindelijk stopten de paarden en had de gids ons ingehaald. Zo dat was een aardige deja vu met mijn eerste ski ervaring. Dit waren zeker geen oude knollen die het rondje al 100 keer hadden gelopen....

Daarna zijn we rustig verder gegaan en blijkbaar had de knol van Ellen al zijn energie al verspild, want die was verder niet vooruit te branden. De omgeving waarin we liepen was super, mooie donkere dreigende wolken die gelukkig niet tot regen overgingen. Uiteindelijk waren we bij ons eindpunt aangekomen; 'turtle rock' (een gigantische rots die op een schildpad lijkt). Gelukkig konden we even van onze paarden af en onze beurse plekken rustgeven. Op de terugweg bleek onze gids aardig haast te hebben hij zette er aardig de vaart in. Alleen het paard van Ellen had er nog steeds geen zin, ondanks de blauwe plekken van het aansporen. Onze gids reikte Ellen eindelijk de helpende hand en gaf haar een aantal takken waarop hij wel reageerde. Het tempo ging nu echt omhoog en wij stuiterden ongeveer uit ons zadel. Uiteindelijk liepen we in galop. Onze gids deed dat uiteraard heel relaxed (zonder handen en een beetje om zich heen kijkend, waarschijnlijk is hij geboren met een paard onder zijn reet). Wij hadden geen idee of je moest zitten of staan en hoe je je moest vasthouden, dat was dus erg vermoeiend. Op een gegeven moment zag hij wat vrienden en ging even naar de andere kant van het dal....wij konden dus lekker zelf onze gang gaan met die paarden wat erg gaaf was!!! Na een keer uitstel en een onverwacht begin was het toch een zeer geslaagde rit!!!

Dit was de laatste dag in Mongolie, want morgen moeten we vroeg op voor de 3e etappe met de trein naar Beijing.