Na de nederlaag van Nederland zijn we vroeg opgestaan. We zouden om 05.30 ontbijten, maar bij aankomst lag het personeel nog te pitten in de gang. De kok had gelukkig snel het ontbijt klaar en de chauffeur was gelukkig ook op tijd. Na een uurtje hobbelen in de auto kwamen in UB aan op het station en waren we ruim op tijd. We moesten wachten op andere reizigers die in de stad hadden geslapen. We zitten in de coupe met Laura en Alexander.

Voor het laatste stuk naar China zitten we in een chinese trein, ruim 30 uur. De grens met China zal zoals alle grenzen speciaal zijn. Dit keer vooral, omdat de hele trein opgetild wordt en er een ander onderstel onder wordt gezet. De Russen en Mongolen hebben een andere breedte van het spoor die afwijkt van de standaard.

We rijden inmiddels door de Gobi woestijn, wat een bizar grote zandbak is dat. In tegenstelling dat je in een woestijn nauwelijks leven verwacht is hier nog bijzonder veel. We zien veel beesten en ook erg veel auto's.....je zal maar pech krijgen. 'De ANWB' heeft je nooit in de steek gelaten', maar hier wel denk ik. Volgens mij hebben ze hier ook de uitdrukking 'middle of nowhere' uitgevonden. Soms duiken er hier ook dorpen/steden op......wat moet je hier??? Hoe komen ze er bij om juist daar een huis neer te zette? Je zal maar naar het ziekenhuis moeten.....

Wat op zich ook wel vragen oproept is waarom er zoveel bochten in het spoor zitten.....waarom is het niet gewoon een rechte lijn?

Er staan ook ontzettend veel palen met kabels....er zou er maar een kapot zijn en het zou jouw taak zijn om het te maken. Succes een paar 100 km de woestijn in.

Naast het mooie weer reden we ook door een zandstorm heen. Meer dan gele wolken was er niet te zien. Ook passeerden we tijdens de zandstorm een overweg. Er waren 2 slagbomen naar beneden en er stond een mannetje met 5 koeien te wachten.....best rare gewaarwording zo midden in de woestijn.

Een voordeel van deze trein t.o.v. de andere treinen is dat bij deze de ramen behoorlijk open kunnen. Zo kunnen we tenminste beter foto's maken en filmen, ondanks dat de ramen ranzig zijn.

Ik weet niet of Nederlanders het aantrekken, maar de woestijn is de laatste plaats waar je een wolkbreuk verwacht.....we zagen dus een regenboog in de woestijn!!!

Bij het eten in de restauratie wagon merkten we weer dat we in de buurt van de grens komen. We konden kiezen uit kip, kip of kip. Na lang beraad hebben we toch maar voor de kip gekozen.

Het is ook bizar om te zien dat op elk station of overweg in Mongolie iemand in uniform staat op een kleine verhoging met een gele stok omhoog. Zelfs op de meest afgelegen stations en overgangen die we passeren. We hebben geen idee wat het betekent buiten werkverschaffing. Een poging dit uit te zoeken bij de chinese conducteurs leverde ook niet veel op.

We zijn de mongoolse grens zonder moeite gepasseerd, ondanks de gesugereerde problemen met de visa bij binnenkomst van het land. De chinese grens is totaal anders. Er staat een leger douane beambten klaar. We moesten zoals bij elke grens weer een hele papierwinkel invullen. Een van de eerste die ons kwam controleren beweerde dat hij van de chinese C.I.A. was. Hij zag er totaal niet zo uit en maakte alleen een praatje. De volgende die binnenkwam wilde de paspoorten en begon lollig door ons uit te lachen, omdat we hadden verloren op het E.K. In China durfen ze wel......moeten ze in Nederland eens durfen te zeggen. Vervolgens kwamen er nog wat mannen papieren ophalen. Van een van de mannen moest ik mijn hele tas uitpakken.....ik balen. Vraagt ie halverwege 'zitten er alleen kleren in?' Ja, wat had je dan verwacht.....

Uiteindelijk werd de hele trein een soort hangar ingereden en werd inderdaad het hele rijtuig opgetild en werden er andere wielen ondergezet.....op zich wel een oplossing in het kader van:'waarom makkelijk doen als het ook moeilijk kan?' Omdat de breedte van het spoor in China anders is hadden ze op het perron ook een andere trein kunnen neerzetten en hadden we kunnen overstappen. Maar goed, het was wel leuk om te zien. 4 uur later om 01.00 konden we eindelijk China in. We wilden graag meteen gaan slapen, maar dat was nog niet zo eenvoudig. De chinese machinist was een beetje verliefd op zijn claxon en remmen kon hij ook niet, wat een lomperik! Wat wel een aardig gebaar was, was dat iedereen gratis ontbijt en lunch bonnen kreeg.